Een reis om nooit te vergeten (deel 1)

Dinsdag 26 mei 2009
Een reis om nooit te vergeten (deel 1)
Woensdag 20 mei 13 uur:
in vliegende vaart reppen we ons naar de bus. De auto afgeladen vol met allerlei spullen. Beer, kleine symfonie mag ons deze reis vergezellen. De sfeer zit goed, iedereen heeft er zin in. Onder een stralende zon vertrekt Kiliana voor een trip naar Novy Bor. Eerste halte: Trausnitz. Het verkeer is verschrikkelijk druk en de vele wegenwerken zijn de oorzaak van vele files. In plaats van half 11 komen we om half 2 's nachts in de jeugdherberg van Trausnitz aan. Vliegensvlug worden de bedden gemaakt en proberen we te slapen. 's ochtends ontdekken we de prachtige omgeving van de jeugdherberg. In een glooiend landschap staat een echte burcht met zelfs een galg. Het interieur van de ontbijtzaal is aan de nieuwe Kiliana T-shirten aangepast: de lampen zijn oranje met blauwe accenten en zelfs de kaarsen zijn oranje. Door onze late aankomst kunnen we slechts om 11 uur onze reis opnieuw aanvatten.

Donderdag 21 mei: Kiliana in oranje op weg naar Praag.
Getooid in opvallende oranje T-shirten gaan we op weg naar Praag. Na korte stop aan de grens en een heerlijke picknick naderen we dan toch de stad van de 500 torens. Het verkeer is ook hier zeer druk. Op de parking aan het station ontmoeten we onze gids: Michaela, een frisse jonge enthousiaste dame. Jammer genoeg zal het bij een blitsbezoek moeten blijven: even naar het marktplein, snel wat vrije tijd over de mooie brug en weer terug. Een grote groep van onze meisjes heeft gehoord over een muur waar men ode bracht aan John Lennon. Het was een ware zoektocht om de muur te vinden, zelfs een marteling met de tropische temperaturen.
Op nu naar het doel van onze reis: Novy Bor. Als eerste koor komen we op het festival aan. In de plaatselijke muziekschool worden we door Jiri Strobl en zijn mensen gastvrij ontvangen. Op de tafels staat een ongelofelijk buffet met allerlei Tsjechische specialiteiten en een paar dozen met wat pizza's. De dozen hadden een grote aantrekkingskracht en tot grote verbijstering van onze gastheren verdwenen de pizza's eerder dan de andere lekkernijen. Jiri troont me mee naar zijn werkkamer onder de zolder. Het is een gezellige (warme) ruimte met zithoek en koelkast. De fernet verschijnt en we klinken op een mooi festival. Ook werk aan de winkel en foto's mailen naar het thuisfront.
Voor de koorleden volgt nu het spannendste deel van de reis: waar ga ik slapen?
Novy Bor is het centrum van het Bohemian chrystal. De hele industrie zit in een diepe crisis sinds in het begin van het jaar alle grote glasfabrieken sloten. Meer dan 5000 mensen werden werkloos waardoor er momenteel een werkloosheid van 40% heerst. Kiliana slaapt in de jeugdherberg van de glasschool. De school was jarenlang een wereldcentrum voor studenten glas. Er is echter geen toekomst meer voor de school en ook deze jeugdherberg zal verdwijnen. Enkele van de laatste studenten sleuren onze koffers de trappen op. De kamers zijn ontzettend ruim en per 5 bedden is er een badkamer en toilet op elke kamer aanwezig. Het is er ontzettend warm met een warme radiator! Het gebouw dateert nog uit de communistische periode en toont de tand des tijds. Onze meisjes zijn duidelijk meer gewoon en vinden snel alles vies. Na een gesprekje dat een toilet een kleurtje kan krijgen door ijzer in het water enz. lukt het toch om ze zich er deze dagen een beetje thuis te voelen. Na wat sjouwen met bedden en wat herorganisatie is het snel slaaptijd. Die nacht zet de hemel haar sluizen open. Het knettert behoorlijk hard. Even nestelen we ons op het bed bij de jongsten tot het gedonder voorbij is.

vrijdag 22 mei:
Een klein beetje uitslapen doet goed. De bedden zijn een beetje zachter als de bedden van Trausnitz en slapen lukt wel. De stress plaagt me nochtans en doet me enkele nachtelijke toiletbezoeken maken.
Het ontbijt krijgen we een paar km van de jeugdherberg in een lagere school. Een zeer verzorgd buffet wacht ons. Een beetje onwennig zoeken we ons ontbijt bij elkaar. Michaela vergezelt ons ook vandaag. Eerst gaan we naar haar oom en neef die een keine glasatelier hebben. We zien hoe een replica van een middeleeuws glas geblazen wordt. Het is een Nederlands glas en het heet reimen verteld de glasblazer. Als hij het schrijft blijkt het römer te zijn en doet het ons eerder aan Romeinen denken. Na enkele geheimen van het glasblazen gehoord te hebben, mochten we het zelf ook eens proberen. Niet simpel dus.... onze creaties verdwijnen rechtstreeks terug in de hersmelt pot. We kopen zowat de winkel leeg, schenken onze glasblazers wat Belgische chocolade en vooral Belgisch bier (glasblazers drinken heel veel bier om hun vochtverlies te beperken).
In het centrum van Novy Bor bezoeken we het glasmuseum. Een collectie zeldzame glazen voorwerpen doet ons met verstomming slaan.
Het middagmaal nuttigen we in een middelbare school. Een soort pasta met een met gehakt gevulde paprika met tomatensaus staan op het menu. Niet iedereen is er even wild van. Nochtans best lekker.  Na het eten regen en dus rennen naar de bus om daar een gesloten bus te vinden. Met zijn allen nat dus. Ineens werd er een cadeau in mijn schoot geworpen; een prachtige handgeslepen vaas (grote) wie de gulle gever was daar kan ik alleen naar raden. Op naar een mooie kasteelburcht Sloup. Helaas gooide hier een onweersbui water op onze kop en werd het bezoek echt ingekort. Voor enkele dapperen was het zeker de moeite. Een korte ontmoeting met de burgemeester die er een huwelijk kwam inzegenen was een fijne herkenning (hij was vorig jaar in Overpelt)
Na de burcht even rusten en papiertjes drogen want vorige nacht bleek een koffer van de bus niet zo goed gesloten waardoor er een aantal dingen goed nat geworden waren. Gelukkig niet de cadeautjes.
Repetitie: in hun mooie muziekschool daar kan ik beter niks van vertellen slechte generale ....
De uitvoering was in een heel mooi kerkje met een hele goeie akoestiek. Samen met ons zong er een koor uit het Zwarte Woud. Snel bleek dat we een gemeenschappelijk lied kenden. De Duitse dirigent aan de piano en een immens koor voor mijn neus. Het was heerlijk.
Het avondeten viel zeer in de smaak: schnitzel. Er werd zelfs een tweede en een derde keer bijgehaald. Het is duidelijk: we gaan hier niet verhongeren.
Iedereen een vrije avond; tijd dus om wat foto's te uploaden. In het gezellige zolderkamertje is het een komen en gaan van gasten. De avond eindigt in het gezelschap van o.a een dirigent uit Frankrijk, een directeur uit Slovenië en Jiri. Het is gezellig in dit mannenclubje al is mijn drinktempo wel wat lager dan de rest van het gezelschap.