Een reis om nooit te vergeten (deel 2)

Dinsdag 26 mei 2009
Een reis om nooit te vergeten (deel 2)
zaterdag 23 mei.
De festivaldag.
Voor de Kiliana zangers is de voormiddag misschien wel het moment waar ze het meest naar uitkeken: winkelen. Groot was dan ook de verbazing en teleurstelling toen Michaela ons meenam naar een echte 'supermarkt' waar we vrij konden rondlopen. Onze jongsten zochten cadeautjes voor het thuisfront maar wat vonden ze nu van typische dingen in deze supermarkt? De Fernet van de vorige avond nog in gedachten deed me hen meenemen naar de drankenafdeling. Is het droog, werd er wijs gevraagd. Helaas eerder zoet dus... Tjechische koekjes dan of.... salami. Micha bejubelt de smaak van de Tsjechische salami. De beleefdheid doet me er een aantal kopen, alleen eten we bijna nooit saucissen. Na een uurtje heeft iedereen het wel ongeveer gezien. Er blijft nog wat tijd over om een openlucht theater in de bossen te bezoeken. Het theater is een schot in de roos. Net zoals in het kasteel Sloup, zijn er allerlei gangetjes in de rotsen. Een uurtje klauteren en enkele liederen zingen.
Na het middagmaal worden er 2 vertegenwoordigers van alle groepen op het stadhuis ontvangen. Mia en ik gaan er Kiliana vertegenwoordigen. Onze burgemeester kennen we al en hij ons. In zijn toespraak haalt hij verschillende keren België aan. Pakkend was dat hij vertelde dat hij eigenlijk niet van koormuziek hield maar dat zijn bezoek aan België en het festival van Neerpelt hem emotioneel geraakt had. Het had hem veranderd en sindsdien hield hij wel van koormuziek. De economische toestand baart hem heel veel zorgen. Wij overhandigen een glazen schaal van onze gemeente en vertellen dat het een symbolisch geschenk is en misschien wel wat gewaagd om een glaswerk cadeau te doen aan een glasstad. We vertellen van Lommels zand en hopen dat ze een manier vinden om de know how van de glasindustrie niet verloren te laten gaan. We klinken op de stad en zijn festival met een glaasje slivovitch.
In de kerk van Novy Bor zitten intussen alle koren en koorleden te wachten voor een optreden van het Tsjechisch koor: Kvitek. Wat we te horen krijgen is adembenemend mooi. De laatste noten waren nog niet verdwenen of we werden snel de kerk uitgeleid naar het theater. Kiliana is de eerste groep die haar soundcheck mag doen voor het concert van die avond. Het klinkt: oef.
Een uurtje vrije tijd op de kamer is welkom. Bij het vertrek naar het theater verstuikt Paulien haar voet en valt.
Even voor 6 uur worden we terug in het theater verwacht voor een repetitie van de samenzang. Bij het klinken van de eerste noten van het lied 'Can you hear me' van Bob Chilcott is het meteen duidelijk: kippenvelmomenten.
Het concert begint en Kiliana mag de spits afbijten. Het applaus is overweldigend en het koor gaat zweven. Met het lied ' ik hou van u' van Noordkaap gaat het publiek bijna uit de bol. Het hele concert is gehuld in een ontzettend warme sfeer: een avond om nooit meer te vergeten. Na het concert bleek hoeveel pijn Paulien had aan haar voet. Het meisje heeft  het hele optreden en concert op haar tanden gebeten. Lieve trekt met Paulien en ondersteund door Merel naar het ziekenhuis in Cheska Lipa. Een jonge man rijdt hen, hij draagt Paulien zelfs naar binnen. Klasse!
Voor Kiliana is het reeds de laatste avond in Novy Bor. Alle cadeautjes worden boven gehaald en ook beer Symfonie mag meevieren. Het gastkoor Camella zorgde voor een verrassingsact en nadien... veel zang en dans en applaus voor Paulien die gelukkig niks gebroken bleek te hebben. De Kiliana T-shirten vonden gretig aftrek bij alle koren (al waren ze eigenlijk voor onze Tsjechische gastheren bedoeld). In een mum van tijd verschenen er in de hele zaal vlagjes van het emj die zowat de hit van de avond werden. Vriendschappen werden gesloten. Kiliana zal zeker contact blijven houden met het koor uit Castelnaudary in Frankrijk. Hopelijk zit er een verbroedering in. Helaas aan alle mooie liedjes komt er een eind en na een wandeling naar onze jeugdherberg, nog wat nakaarten is het tijd om zeer kort en snel te slapen.


zondag 24 mei
Tijd om op te krassen. De koffers worden naar beneden gedragen en in een mum van tijd zit alles op de bus. Het ging zelfs zo snel dat we te vroeg aan de ontbijttafel verschenen. Afscheid nemen van onze gasten, picknick inladen en wegwezen. Een laatste blik op het mooie Tsjechische landschap en zonder dat we het beseften waren we in Duitsland. Het is zelfs vreemd dat je de grens niet meer ziet, dat was ooit wel anders. Het verkeer verloopt niet altijd zoals we het ons zouden wensen. Vele werken doen ons in talloze files belanden. De reis is zwaar al brengt Mia en Ria's soepboetiek af en toe wel wat verlichting. Door de files geraken we niet meer thuis met een en dezelfde chauffeur. Het wordt middernacht als we terug het Lindel binnenrijden. Moe maar tevreden zal Novy Bor voor altijd in de Kiliana geschiedenis staan.

foto's